En wanneer me gevraagd wordt waarom ik schilder, zwijgt meestal mijn mond
en
kijk ik weg over andermans schouder. Mijn ogen zoeken dan een blinde muur.
Precies zoals ik dat vroeger deed wanneer ik met mijn grootouders op bezoek ging bij een oudtante.
Zij woonde tussen de grenspalen
in het Niemandsland bij Vaals.
Ik zat dan, drie hoog, op mijn knieën bij het raam
en keek naar de dichtgemetselde ramen aan de overkant van de straat. Een blinde muur met aan de zijkant een groot gat.
Daar waar eens een schoorsteen was.

Urenlang kon ik naar die muur staren en meende dat er in
iedere voeg en achter elke steen een geheim verborgen zat.
Daar midden in dat Niemandsland droomde ik weg
en
met de vertraagde vleugelslag van een blauwe reiger vloog ik naar andere planeten
naar verre oorden.

Anna Bonheur, uit Zwart, 2016